Type your search keyword, and press enter

Alles of niets

Vanille. Ik ben het, maar neem er vaak geen genoegen mee. Als ik een ijsje zou zijn was ik smurfensmaak, of anders maar een milkshake op een yuppenterras in Milaan. Of het doodgewone bolletje, maar dan wel op een flensje met warme kersen. Als ik een jellybean zou zijn was ik appeltaart-kaneel met een vleugje amaretto. En anders maar zo’n hele vieze die onderin de puntzak blijft steken en in de prullenbak belandt. Alles of niets.

Een golf déjà-vu

In een van mijn laatste blogs hebben jullie kunnen lezen dat ik niet bepaald fan ben van zwemmen. Mijn feilloze radar voor verrassingsfonteintjes en motorisch beperkte vlinderslag waren daar niet de enige oorzaak van. Deels heb ik zo lang over dat felbegeerde A-diploma gedaan door een chronische oorontsteking die herhaaldelijk de kop op stak. Achteraf bleek een gaatje in mijn trommelvlies de boosdoener en ben ik daaraan geopereerd.

Kwetsbaarheid

Sommige televisieprogramma’s liften vooral mee op de kwetsbaarheid van haar deelnemers. Neem programma’s als ‘Seks voor de Buch’ en ‘Jambers’, waarin schandalig misbruik werd gemaakt van mensen met een doorgaans laag IQ. Ook in talentjachten op televisie zijn slechte audities, maar nog vaker een afgang die verder gaat dan vocaal geweld, schering en inslag. Ik had de goede hoop dat dit, een zender als SBS6 buiten beschouwing latend, inmiddels op zijn retour was. Dat tegenwoordig vooral het talent van de kandidaten wordt uitvergroot. Helaas, ik had het mis. ‘Idols’ is terug.

Dikke middelvinger

Assertiviteit is niet mijn sterkste kant. Mijn moeder zal waarschijnlijk met haar ogen rollen als ze dit leest. Want die heeft heel wat assertiviteit voor haar kiezen gekregen. Soms wat minder genuanceerd dan andere keren. Zo heb ik in mijn tienerjaren heel groot een boodschap op de muur van mijn slaapkamer gezet in feloranje letters. Die was niet te missen en best heel duidelijk.

Van gifbelt naar tempel

Gisteren was een dag zoals zoveel dagen. Nou ja, het was wel pannenkoeken-dag natuurlijk. Verder begon de dag redelijk normaal. Al moet ik wel toegeven dat ik verbaasd was over het feit dat ik de verjaardag van juf Maaike en Rosenne niet alleen niet vergeten was, maar zelfs aan de cadeautjes had gedacht. En we op tijd waren voor de erehaag waar ze doorheen liepen.

Mamela Andersom

Om meteen maar een beetje te oefenen op mijn Baywatch moves aankomende zomer, ben ik vandaag gaan zwemmen. In een knalrood badpak uiteraard. Daar houden de vergelijkingen met Pamela wel zo’n beetje op. Ik ben niet zo’n fan van zwemmen. Nooit geweest. Drie jaar deed ik over mijn A-diploma en na een bommetje in plaats van een gracieuze duik, is mijn B brevet altijd uitgebleven. En nog altijd hou ik angstvallig mijn kin boven water en schrik ik me te pletter als ik nietsvermoedend onder de waterval sta die eens in het kwartier spontaan aanspringt.

T.H.I.N.K.

Op de familiefoto voor het zoveeljarig jubileum van mijn opa en oma zie je achteraan nog net twee Japanse eetstokjes uitpiepen. Dat ben ik. De stokjes zitten, geïnspireerd door Björk en prinses Leia, door de twee nonchalante knotten op mijn hoofd. De rest van mij, en vooral mijn Geisha-achtige voorkomen, is door de fotograaf vakkundig weggemoffeld onder de little black dresses en keurige maatpakken van ooms, tantes, neven en nichten. Op verzoek van enkele familieleden vermoed ik.

Midlife crisis

Morgen ben ik jarig en vier ik mijn negenendertigste levensjaar. Overal om me heen zie ik mensen van dezelfde leeftijd. Ze hebben een vaste baan en een koopwoning. Ze gaan drie keer per jaar op vakantie en hun kids lopen in de nieuwste collecties van Vingino en Mim-pi. Ik ben verre van dat. Op dit moment vouw ik zakjes en plak ik stickers om mijn huur te kunnen betalen. Niet helemaal hoe ik het me had voorgesteld, maar het is zoals het is en ik ga me er ook niet heel druk om maken. Misschien ben ik ergens blijven hangen ofzo. Noem het jeugdige rebelsheid zijn of uitgebleven volwassenheid. Wie het weet mag het zeggen.

Koek en zopie

De strenge winters zijn tegenwoordig schaars. Maar vroegah kon ik mijn lol op tijdens de vele uitjes naar de sloten en vaartjes in mijn wijk. Met mijn benen consequent in Bambistand X en gevoelloze vingertjes, keek ik vooral uit naar het moment dat we naar binnen zouden gaan om met z’n allen Sisi te kijken of een andere seizoensgebonden filmklassieker. Maar vaak werd dat moment uitgesteld, omdat we eerst nog een ‘koek en zopie’ gingen doen. Ik kon mijn beker nog nauwelijks vasthouden, maar er moest en zou warme chocolademelk gedronken worden. Want dat was zo lekker gezellig.